12 Super Specific Signs That Your Childhood Was Extremely Damaging

Przez długi czas myślałem, że jest ze mną coś bardzo dziwnego i nie w porządku. Często czułem się odcięty od innych ludzi, niezdolny do komunikacji bez popadania w smutek lub złość. Wciąż kończyłem otoczony przez ludzi, którzy wydawali się zimni, zranieni lub negatywni, i przez długi czas byłem przekonany, że w jakiś sposób ich przyciągam. W końcu dowiedziałem się, że w rzeczywistości przejawiam bardzo specyficzny zestaw symptomów spowodowanych krzywdą w dzieciństwie. Zakładałem, że te reakcje to po prostu moje dziwactwa osobowości, ale okazuje się, że są one powszechne — typowe reakcje, które wielu dorosłych rozwija po dorastaniu w traumie. Zbiór tych symptomów ma swoją nazwę: złożony PTSD. Może masz taką diagnozę, może nie, ale możesz rozpoznać niektóre z objawów. Nosiłem te trudności przez całe życie, a etykietę odkryłem dopiero jakieś dziesięć lat temu i ta wiedza wszystko zmieniła. Uświadomienie sobie, że “to jest złożony PTSD”, było jak zdjęcie ze mnie ogromnego ciężaru wstydu. Nagle zrozumiałem, że moje trudności nie są jakąś przypadkową, irracjonalną przesadną reakcją na życie — są prawdziwym stanem spowodowanym traumą i nie są moją winą. Jeśli brzmi to znajomo, rozważ wizytę u terapeuty w celu oceny. Nie mogę cię tutaj zdiagnozować, ale mogę opisać, jak często objawia się złożony PTSD. Wiele zachowań, które kiedyś wydawały się niezwiązane, jest często powiązanych z zaniedbaniem lub wykorzystywaniem w dzieciństwie. Jeśli te objawy rezonują, wiele z tego, czego uczę o uspokajaniu układu nerwowego, odbudowywaniu regulacji i dokonywaniu zdrowszych wyborów, będzie miało zastosowanie, niezależnie od tego, czy masz formalną diagnozę, czy nie. Świadomość, że istnieje powód tych wzorców, może być ogromną ulgą: nie jesteś sam i nie spowodowałeś traumy, która cię ukształtowała. Uzdrowienie jest czymś, co zrobisz — możesz otrzymać wsparcie, ale ostatecznie to ty wykonasz pracę nad powrotem do zdrowia i jest wiele, co możesz zrobić. Gotowy, aby poznać objawy? Oto bardzo konkretne wskaźniki, że twoje dzieciństwo mogło pozostawić trwałe szkody.
Jeden: ciągle próbujesz interpretować uczucia innych osób – czy są na mnie złe? Czy zamierzają odejść? Ta nadmierna czujność jest absolutnie wyczerpująca. Odciąga twoją uwagę od własnego życia wewnętrznego i poświęca ją monitorowaniu wszystkich innych. Dla wielu osób, które przeżyły traumę, staje się to drugą naturą. Kiedyś tak bardzo pochłaniało mnie odczytywanie innych, że nie wyobrażałam sobie życia inaczej. Nie tylko jest to wyczerpujące, ale może również przytłoczyć innych ludzi; ten rodzaj intensywnej uwagi często wydaje się inwazyjny i może odpychać ludzi.
Numer dwa: kiedy czujesz się zagrożony lub przytłoczony, twoja reakcja jest o wiele bardziej ekstremalna niż uzasadnia to sytuacja. Może to przybierać formę wybuchu lub, alternatywnie, zamknięcia się w sobie – jakakolwiek forma deregulacji emocjonalnej. Możesz eksplodować gniewem, zamarznąć ze strachu lub zostać zmiażdżony przez wstyd, a dopiero potem zdać sobie sprawę, że twoja reakcja nie pasowała do tego, co się naprawdę wydarzyło. W danej chwili intensywność wydaje się jedynym sposobem na złagodzenie presji, która wymaga natychmiastowej sprawiedliwości lub potwierdzenia. Jedną z pomocnych taktyk, gdy to zauważysz, jest opóźnienie interakcji: powiedz: “Czuję się teraz bardzo intensywnie – czy możemy zrobić 15 minut przerwy?”. Użyj narzędzi regulacyjnych, aby wrócić spokojniejszy; Uczę wielu z tych technik w innych filmach, ale tutaj po prostu wymieniam znaki, abyś mógł je rozpoznać.
Numer trzy: po poważnym wybuchu emocjonalnym możesz doświadczyć dziwnej pustki – wytłumionego spokoju, bez złości ani radości. Porównuję to do ciszy, która następuje po burzy: wszystko wydaje się neutralne i odległe. Kiedyś, mieszkając w Arizonie, obserwowałem monsuny oczyszczające niebo i pozostawiające po sobie osobliwą ciszę; rozregulowanie emocjonalne może być podobne. Czasami przypomina to aurę migrenową: narastające poczucie, że coś jest nie tak, po którym następuje intensywne skupienie się na sobie. Wiele osób, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, ma również wyższą częstotliwość występowania migren, a podobieństwo między neurologicznym i emocjonalnym przytłoczeniem jest uderzające. To odrętwienie po zdenerwowaniu może być szczególnie niebezpieczne, ponieważ kiedy nic nie czujesz, możesz impulsywnie mówić raniące rzeczy – a potem, kilka minut później, kiedy twoje uczucia wracają, jesteś wstrząśnięty i pełen wyrzutów sumienia. Powtarzające się cykle tego wzorca mogą poważnie nadszarpnąć relacje, chociaż nauczenie się ponownej regulacji może to zmienić.
Numer cztery: komplementy lub prezenty sprawiają, że czujesz się nieswojo. Komplement może spotkać się z podejrzliwością – “Czy oni po prostu próbują mną manipulować?” – podczas gdy otrzymanie prezentu może wywołać niepokój i rozczarowanie: nigdy nie wydaje się dowodzić głębi troski, której potajemnie pragniesz, zwłaszcza od partnerów. Czasami spodziewasz się prezentu z obawą, przekonany, że nie dorówna on oczekiwaniom, a nawet przemyślany gest może wydawać się przytłaczająco niewystarczający. Osoby, które wręczają ci prezenty, mogą dojść do wniosku, że trudno cię zadowolić i zaczną się wahać, czy próbować. Ta reakcja, choć brzmi specyficznie, może wskazywać na wczesne doświadczenia braku opieki.
Numer pięć: przebywanie wśród osób, które wydają się poukładane, może wywoływać chęć ucieczki. Wydają się niebezpieczne, oceniające lub obce i zakładasz, że nie możesz być z kimś takim. Ten dyskomfort często prowadzi osoby, które przeżyły traumę, do wyboru partnerów problematycznych lub niedostępnych — nie dlatego, że ci ludzie są zdrowsi, ale dlatego, że wydają się znajomi. Wstyd zwykle napędza to unikanie: łatwiej jest krytykować lub żywić urazę do tych, którzy zdają się mieć to, czego tobie brakuje, niż przyznać, że czujesz się gorszy. Jednym z darów uzdrowienia jest nauczenie się komfortowego przebywania w otoczeniu szerszego grona osób — różnych klas społecznych, kultur i poziomów funkcjonowania — i doceniania ich bez poczucia zagrożenia. Odsuwanie się od dobrze funkcjonujących ludzi jest formą izolacji, krótkotrwałym reduktorem stresu, który ostatecznie sprawia, że czujesz się samotny. Jeśli zastanawiasz się, czy trauma z przeszłości ma na ciebie wpływ, stworzyłem listę objawów, które mogą pomóc ci dostrzec związek między obecnymi problemami a zaniedbaniem lub wykorzystywaniem w dzieciństwie. Pobierz mój quiz “objawy zespołu stresu pourazowego z dzieciństwa” poprzez link na górze w opisie poniżej.
Dobrze, numer sześć: masz wyzwalacz związany z porzuceniem, który aktywuje się z powodu pozornie małych rzeczy. Sam tego doświadczyłem po wielokrotnym porzuceniu w dzieciństwie. Wyzwalacz może stać się rodzajem deregulacji emocjonalnej: w danej chwili wydaje się absolutnie konieczny i pilny, ale prowokuje zachowania takie jak błaganie, gonienie lub przyleganie, które szybko wywołują wstyd i rzadko pomagają. Te intensywne, dziecinne popędy mają na celu powstrzymanie opiekunów przed odejściem, a następnie są odtwarzane w obecnych relacjach — z szefami, współpracownikami lub partnerami romantycznymi — gdzie są nieodpowiednie i nieskuteczne. W miarę zdrowienia możesz nauczyć się rozróżniać, co należało do tych wczesnych relacji, a co należy do obecnych, aby nie oczekiwać, że nowi ludzie zrekompensują ci to, czego ci brakowało jako dziecku. Kiedy jesteś pogrążony w panice przed porzuceniem — masz obsesję na punkcie tego, że ktoś odejdzie z powodu opóźnionej wiadomości tekstowej, spojrzenia lub pominiętego zaproszenia — pomocne jest odsunięcie się na chwilę, ponieważ rozpacz uniemożliwia jasne myślenie lub reagowanie w sposób, który rzeczywiście pomoże twojemu związkowi.
Numer siedem: katastrofizujesz. Zmartwienia przeradzają się w żywe scenariusze najgorszego z możliwych. Pamiętam, jak przerażona byłam w dzieciństwie, kiedy moi rodzice się kłócili; później, jako pięciolatka sama z babcią podczas problemu z instalacją wodno-kanalizacyjną, wyobrażałam sobie, że dom zostanie zalany, a my utoniemy. To ekstremalne uczucie strachu “zaraz umrę” z powodu cieknącego zlewu to wspomnienie z dzieciństwa, które ukształtowało sposób, w jaki później przewidywałam niebezpieczeństwo. Zniekształcone katastroficzne myślenie może utrzymywać się w dorosłym życiu, różniąc się od zwykłej czujności. Czujność to po prostu świadomość otoczenia; hiperczujność to przekonanie, że niebezpieczeństwo czai się za każdym cieniem. W rzeczywistości raz zostałam zaatakowana jako dorosła osoba, ale po tym nie stałam się chronicznie podejrzliwa – byłam w stanie przetworzyć to niebezpieczeństwo w sposób, który pozwolił mi funkcjonować na normalnym poziomie świadomości. To, co skłoniło mnie do poszukiwania nowych narzędzi, to przytłoczenie, jakie odczuwałam po tej traumie; zmusiło mnie to do nauczenia się codziennych praktyk regulacyjnych, które niesamowicie mi pomogły. Jeśli chcesz wypróbować te narzędzia, oferuję krótki, darmowy kurs codziennych ćwiczeń z dwiema technikami, które mogą pomóc uciszyć ostre myśli i ustabilizować intensywne uczucia – kliknij link do bezpłatnych codziennych ćwiczeń w drugim wierszu poniższego opisu.
Punkt ósmy: jeśli twoje dzieciństwo było szczególnie traumatyczne, możesz mieć trudności z odróżnieniem, czy jesteś źle traktowany, czy też przesadzasz. Tracisz zdolność ufania swoim instynktom – czy powinieneś odejść, wezwać policję, czy przeprosić i zminimalizować? Ta niepewność jest cechą charakterystyczną traumy: nie możesz wiarygodnie stwierdzić, czy twoja reakcja emocjonalna odpowiada rzeczywistości. To zamieszanie utrudnia rozpoznanie, kiedy się chronić, a kiedy złagodzić; odbudowanie tego wewnętrznego kompasu jest kluczową częścią procesu zdrowienia.
Numer dziewięć: bardzo szybko angażujesz się w związki, a potem uważasz, że rozstanie jest niemal niemożliwe. Rana przywiązaniowa wywołuje ogromny głód miłości, więc jakikolwiek sygnał dostępności może prowadzić do szybkiego związania się, często poprzez seks jako szybką drogę do intymności. Jeśli możesz opóźnić połączenie seksualne, zyskujesz czas na ocenę kogoś, zauważenie sygnałów ostrzegawczych i podjęcie decyzji, czy kontynuować. Jednak gdy tylko się przywiążesz, lęk przed porzuceniem może sprawić, że separacja będzie wydawać się nie do zniesienia, co uwięzi cię w związkach, które są wyraźnie niezdrowe.
Numer dziesięć: konsekwentnie przyciągasz osoby niedostępne, nieodpowiednie lub nawet niebezpieczne i masz trudności z dostrzeganiem znaków ostrzegawczych. Kiedy już się przywiążesz, chmura zdaje się zasłaniać czerwone flagi. Ten schemat - przyciąganie do osób, które nie zaspokoją twoich potrzeb - jest powszechny wśród osób, które doświadczyły wczesnej traumy. Przywiązanie nie gwarantuje wzajemnej miłości; często oznacza, że jesteś uwikłany z kimś, kto nie może dla ciebie naprawdę być.
Numer jedenaście: trudności z bałaganem. Chomikowanie lub utrzymywanie nadmiernego nieporządku jest często zachowaniem związanym z traumą. Możesz to zauważyć po stracie bliskiej osoby lub u osób, które były maltretowane i nigdy nie miały okazji przetworzyć tego, co się wydarzyło. Nie ma jednej uniwersalnej przyczyny — niektórzy trzymają się przedmiotów dla pocieszenia, inni używają bałaganu jako bariery przed stresem związanym z wizytami gości — ale jeśli twój dom jest tak zagracony, że nie możesz komfortowo gościć lub śmierdzi i wydaje się niezdatny do zamieszkania, to często jest to oznaka nierozwiązanych ran z dzieciństwa. W miarę jak ćwiczysz regulację emocji, ustalasz granice i odzyskujesz zdolność do wyrażania potrzeb, praktyczne aspekty życia codziennego — takie jak sprzątanie i zapraszanie innych — zwykle stają się łatwiejsze.
Numer dwanaście: twój dom wydaje się tymczasowy, a twoje rzeczy cię nie odzwierciedlają. Puste ściany, meble z drugiej ręki lub tak naprawdę nie twoje, rzeczy wciąż w kartonach — to wszystko może sygnalizować przeszłość pełną niestabilności. Miałam długie okresy, kiedy większość moich rzeczy była z drugiej ręki lub ze sklepów z używanymi rzeczami; tych kilka, które naprawdę kochałam, jak specjalne zasłony, na które czekałam miesiącami i za które zapłaciłam, wyróżniało się, bo były zamierzone. Dorastanie w biedzie sprawiało, że podejmowanie gości wydawało się wstydliwe; Pamiętam, jak nie miałam czystych łyżek i udawałam, że to ekscentryczne. To zakłopotanie ukształtowało mój stosunek do przedmiotów i poczucia osiedlenia. Jeśli twoje życie wydaje się prowizoryczne i unikasz inwestowania w rzeczy, które są dla ciebie ważne, to może być kolejna spuścizna dziecięcej deprywacji. Kiedy zaczniesz zdrowieć i zyskasz zasoby, kupowanie lub wybieranie przedmiotów, które naprawdę cię odzwierciedlają, może być częścią poczucia zakorzenienia.
Te dwanaście oznak wskazuje na złożony zespół stresu pourazowego (cPTSD) – wzorzec objawów, który często pojawia się w wyniku chronicznego stresu lub krzywdy w dzieciństwie. Wielu z nas, u których występują te oznaki, dorastało z poczuciem bycia “dziwnym dzieckiem”, ale istnieje rozpoznawalny wzorzec objawów, które wywołuje trauma. Świadomość, że twoje reakcje są normalną odpowiedzią na nienormalne okoliczności, może być niezwykle uwalniająca. Jeśli rozpoznajesz te wzorce u siebie, wiedz, że nie zrobiłeś nic złego; twój układ nerwowy reaguje w przewidywalny sposób na wczesne zagrożenie. Ludzie oczywiście się różnią, ale kiedy już zrozumiesz źródła swoich problemów, twoja rekonwalescencja przyspieszy. Możesz nauczyć się rozpoznawać te objawy w danym momencie, a ta świadomość jest potężnym krokiem w kierunku uzdrowienia.