Childhood Trauma Drives You to ATTACH to People Who Can’t Love You

İşte kaçıngan birine aşık olduğunuzda olanlar. İlk başta yoğun bir aidiyet duygusu vardır, sanki sonunda sadece hayal ettiğiniz bir şeyi bulmuşsunuz gibi - evde hissetmenin garip rahatlığı. Kendinizi o bağlantıya bağlıyorsunuz çünkü neredeyse anında o kişinin o sevgiyi karşılık veremeyeceğine dair ipuçları fark ediyorsunuz. Ancak bu işaretler alarm gibi görünmüyor; o kişinin varlığında - tam orada ama bir şekilde tam olarak mevcut değil - duygu acı verici derecede romantik geliyor. Sanki işe yarayabilirmiş gibi geliyor. İhtimal elle tutulur. Ancak bu örüntü ilişkilerde tekrarlanırsa, bu sadece şanssızlık değildir: bu, içine adım atmaya devam ettiğiniz bir örüntü haline gelir. Bu, sizi karşılayamayan insanlara özlem duymaya mahkum olduğunuz anlamına mı geliyor? Bir sonraki hikaye Laya adıyla bilinen bir kadından. Şöyle yazıyor: “Merhaba, Anna. Bu adamı düşünmeyi bırakamıyorum ve onu istemek istemiyorum. Şimdi 42 yaşındayım - bu saçmalıklar için çok yaşlıyım.” Tamam, bana bir fosforlu kalem verdi ve ikinci geçişte tekrar ziyaret etmek için şeyleri işaretleyeceğim. Ama önce, Laya'nın hayatında şu anda neler oluyor? Beş yaşındayken ablası öğretmenlere babalarının kendisine istismarda bulunduğunu söyledi. Birkaç ay koruyucu ailede kaldılar ve bu derin bir iz bıraktı. Diğer koruyucu ailedeki çocuklar sorun çıkarıyor ve ona her gün zorbalık yapıyordu. Ablası her sabah okula giderken ayrılık kaygısıyla ağlardı ve diğer çocuklar onunla dalga geçerdi. Bir sabah irmik yemeğini yemeyi reddetti ve koruyucu anne onu bütün gün yiyecek veya su olmadan sıcak bir odaya kilitledi. Dehşete kapılmış, terk edilmiş ve dayanılmaz derecede susamış hissetti. Eve dönmek yetişkinlere olan güveni geri getirmedi - ne öğretmenlere ne de ebeveynlere. Annesi her şeye rağmen babasıyla kaldı ve kavgaları genellikle para yüzündendi. Duvarlarda yumruk izleri açıyordu; bu herkesi korkutuyordu. Kaygı sürekli göğsüne baskı yapıyordu. Erkek öğretmenlerden korkuyordu. Sekizinci sınıfta içmeye başladı ve onuncu sınıfa geldiğinde uyuşturucu denedi, bazen sarhoş bir şekilde bando yarışmalarına katılıyordu, ancak bir şekilde mükemmel notlar alıyordu. Özgürlük ve bilgiye hevesli, yetişkinliği özlemişti. Okulu üç yılda bitirdi. Kız kardeşi on sekiz yaşında evden ayrıldı; Laya on dokuz yaşında ayrıldı. Kaçtılar. Başkalarının hatalarını izleyerek ve onları tekrarlamama kararlılığıyla kimseden yardım veya tavsiye istememeyi, amansızca kendine güvenmeyi öğrendi. İnsanların önünde asla ağlamadı; eleştiri onu yaraladı. Mükemmelliğin peşinden koştu ve karanlık bir mizah anlayışı geliştirdi. Tanıdık geliyor mu? Devam edelim: birkaç ciddi ilişkisi oldu. Uzun, takıntılı bir gençlik bağı, sona erdikten yıllar sonra bile devam etti. Ona sanki hiçbir önemi yokmuş gibi davranıyordu ve o çaresizce aşık kalıp ’Seni sevmeme izin ver“ diye düşünüyordu. Bir yetişkin olarak bunların hormonal, gençlik duyguları olduğunu varsaydı. Daha sonra alkolik bir partnerle dokuz sefil yıl ve ardından daha sonra klinik olarak narsist teşhisi konan bir adamla üç yıl geçirdi - bu etiket yaygınlaşmadan çok önce. Onun zararı en kötüydü: aşırı eleştirel, sahiplenici, kontrolcü, onu arkadaşlarından soyutladı, ta ki sadece ikisi kalana kadar. Ayrıldı, derin bir depresyona girdi ve fark edilmemiş ciddi bir otoimmün hastalığı teşhisi kondu. Profesyonel olarak durmaksızın çalıştı ve sık sık terfi etti. Sıradan bir şekilde çıktı ve üç yıl bekar kaldı. Sonra kaçıngan biriyle görünürde bir güvenlik buldu: sahne yok, bağırma yok, ağır beklentiler yok - zarif bir rahatlama. İçki veya uyuşturucu kullanımı yok. Üç ay sonra erkek arkadaşı olmayı kabul etti, ancak bu kadarla kaldı. Hastalanıp işini kaybettiğinde, ondan dairesine taşınmasını istedi. Birkaç kez reddetti. Her zaman bu kesin korku yüzünden yardım istemekten kaçınmıştı, bu yüzden onun reddi anlaşılması imkansız gibi geldi. Eğer onu seviyorsa, fiziksel ve mali desteğe ihtiyacı olduğunda neden hayır desin ki? Tereddüt etmeden ona yardım ederdi. Reddedilme göğsüne bir bıçak gibi saplandı; çocukluğundan gelen eski sesler geri döndü: erkeklere güvenilemez. Ona daha ucuz bir yere taşındığını söyledi. Birdenbire taşınmak istedi ve bunda ısrar etti - ama bunu kinci bir şekilde yaptı ve bu kin devam etti. Ofisi ona bir erkek mağarası olarak devretti; uyanık saatlerinin neredeyse tamamını orada geçiriyor, sadece yemek ve seks için ortaya çıkıyordu. Bağlanma ve birlikte vakit geçirme konusundaki konuşma girişimleri sonuçsuz kaldı çünkü o, meşgul olmak için çok kaçıngandı. En temel bakıma aç bir ev bitkisi gibi hissediyordu. Sonunda ayrıldılar. Daha sonra eski bir aşkıyla yeniden bağlantı kurdu - başarılı, zeki, nazik - ve ona kaçan kişi olduğunu söyledi. Onu özel, parlak ve güzel olarak övdü ve ikisinin birlikte olağanüstü olacağını, hatta ortak olarak bir iş yürütmeyi bile hayal etti. Her şey hızla tırmandı: ikisi de yürüyen kırmızı bayraklardı. Saatlerce konuştular ve gerçekten görüldüğünü hissetti. Ancak konuşma ne zaman samimiyete dönse - ya da bir e-posta çok yakına okusa ya da birlikte geçirilen zaman derinleşse - ertesi gün geri çekilirdi. Sıcak ve soğuk döngüsü tekrarlandı ve bu onun daha sonra pişman olduğu şekillerde davranmasına neden oldu. Kendine ”beni seç“ kızı diyor ve nasıl davrandığından utanıyor. Mesaj atmaya devam etti, ancak cevapları kısaldı ve daha mesafeli hale geldi. Belki de onun özleminin ego yükseltmesinden hoşlanıyordu. Zaman zaman kontrol ederdi, tekrar kısaca konuşurlardı ve döngü kendisi hakkında kötü hissedene kadar devam ederdi. Neden işe yaramayacaklarına dair birçok neden sıralayabilirdi, bu yüzden mesaj atmayı bıraktı ve onu sosyal medyada engelledi. O zamandan beri ulaşmadı. Numarasını engellemeye kendini getiremiyor çünkü belki, sadece belki, hayal ettiği versiyonuna dönüşecek - umut etmeye devam ettiği sahte ideal. Aklına geldiğinde düşüncelerini başka yöne çevirmeye, kendi planlarına odaklanmaya ve şüpheler baş gösterdiğinde okuyabileceği olumsuzlukların bir listesini çıkarmaya çalıştı. Kuralı basit: bir partneri olmak isteyen bir partnere sahip olmak istiyor. Açıkçası o değil. Temas kurmama üzerinden üç aydan fazla zaman geçti, ancak liseden beri birisi hakkında bu kadar yoğun hissetmedi. Onu kaideye oturtmaktan vazgeçirmek istiyor, ancak aklın pek bir etkisi olmuyor. Mantık, komik bir şekilde kedileri bile sevmeyen bu adamın özlemini dindirmiyor. Ne kaçırıyor? ”Artık onu istemiyorum“ diyor. İşte Laya'nın mektubu bu. Teşekkürler, Laya. Birçok kişi bu hikayeyi tanıyacaktır. Anlattıklarınıza ve göze çarpan kısımlara bakalım. Şiddetli aile içi istismar geçmişi var ve bu tür erken travmalar genellikle bir çocuğu kopmaya veya ayrışmaya iter. Burada profesyonel bir teşhis koymamakla birlikte, birçok insanın hayatında örüntüler görülebilir: işlenmemiş çocukluk travması, bu tarih gerçekten yüzleşilip farklı bir yol seçilene kadar ilişkilerin nasıl kurulduğunu çarpıtır. ”Sadece travmayı iyileştir“ demek veya tek bir çözüm olduğunu ima etmek yanıltıcıdır. İyileşme tek adımlı bir tedavi değildir; bu yeni bir yaşam biçimidir. Kendinize karşı daha dürüst olmayı, daha güvenli bağlantılar kurmayı - genellikle normalde çıktığınız türden insanlarla değil - ve sizi kötü muameleye tahammül etmeye itebilecek yalnızlıktan koruyan bir topluluk geliştirmeyi içerir. Koruyucu aile deneyiminiz büyük bir yaraydı. Yiyecek veya su olmadan sıcak bir odaya kilitlenmek dehşet vericidir ve elbette yetişkinlere güvenme yeteneğinize zarar verir. Annenin şiddet olayları boyunca babasıyla kaldığı bir eve dönmek, öngörülemezlik ve korku ortamı yarattı. Öfke ve kaygı yaygın tepkilerdir. İçmeye ve uyuşturucu kullanmaya başlamak, erkek otorite figürlerinden korkmak ve genç yaşta evden ayrılmak bu kaosa karşı anlaşılabilir tepkilerdir. Cevaplanmamış bir soru: ayıklık peşinde koştunuz mu? Bağlanma yaraları olan birçok kişi için alkol yargılamayı azaltır ve sınırları gevşeterek ilişkilerde dürtüsel seçimleri daha olası hale getirir. Bazı insanlar, durumlar çok güvenli olmadığı sürece alkolden tamamen kaçındıklarında daha iyi işlev gördüklerini keşfederler. Bağımsız olma ve mükemmeliyetçiliğe olan kararlılığınız, acı verici bir evden kaçmanıza yardımcı olan uyarlanabilir güçlü yönlerdi, ancak aynı savunmalar duygusal yakınlığı zorlaştırabilir. Başkalarının önünde ağlayamamamak, kendinize karşı aşırı eleştirel olmak ve mizahı saptırmak hayatta kalma stratejileridir ve yetişkin bağlantılarını renklendirirler. Erken dönem takıntınız - size sanki hiçbir önemi yokmuş gibi davranan birine takıntılı olmak - klasik travma güdümlü özlemdir. Travma sizi sevginin size zarar veren birine çılgınca tutunmak gibi göründüğüne ikna ettiğinde, travmanızın tetiklediği şey ile gerçek, karşılıklı sevginin nasıl hissettireceği arasındaki farkı fark etmek yararlıdır. Kendinize hatırlatın: travmatik özlem, sağlıklı sevgiyle aynı şey değildir. Size sevgi vermeyen birini kazanma zorunluluğu, işlenmemiş acının bir belirtisidir. Bunu o şekilde etiketlemeyi ve dürtüyü kesintiye uğratmayı öğrenebilirsiniz. Bu farkındalık duyguyu hemen silmez, ancak size geri adım atmanız ve farklı bir yanıt seçmeniz için bir araç verir. Farklı şekillerde erişilemeyen kişilerle - alkolizm, narsisizm ve kaçınma - ilişkiler yaşadınız. Güvenilir bakıma sahip olmadan büyüyen biri için, kaçıngan partner tuhaf derecede güvenli hissedebilir çünkü onlarla birlikte olmak yeni, savunmasız bir büyüme gerektirmez; ilişki acı verici ama öngörülebilir olduğu bir mesafede kalır. Bu algılanan güvenlik baştan çıkarıcı olabilir. Kaçıngan, ihtiyacınız olduğu zamanda taşınmayı reddettiğinde, bu ret eski yaraları yeniden açtı: erkek partnerlerin güvenilir olmadığına dair tanıdık mesaj. Taşınma planlarınızı açıkladığınızda, taşınmayı kabul etti, ancak onun kini düzenlemeyi boş hale getirdi. Ona ofisi vermek ve onu sadece yemekler ve seks için ortaya çıkarken izlemek acı verici bir örnektir - sizi görünmez ve umursamaz, su almayan bir bitki gibi hissettirdi. Bazen insanların bir partner hakkındaki gerçeği öğrenmek için bunları deneyimlemesi gerekir; bu düşük dramalı ilişkiler iyileşirken bir soluklanma gibi gelebilir, ancak aynı zamanda gerçek bir yakınlık eksikliğini de maskeleyebilirler. Bu ilişki sona erdikten sonra, sizi sevgi bombardımanına tutan eski bir arkadaşla yeniden bağlantı kurmak sarhoş ediciydi: övgüye, olasılığa, paylaşılan hayallere. ”Görülmenin“ erken heyecanı, özellikle ihmal geçmişinden sonra güçlü olabilir. Ancak yakınlığın ardından geri çekilme - sıcak ve sonra soğuk - örüntüsü, yaraları olan biri için zarar verici ve öngörülebilirdir. Daha sonra pişman olduğunuz utanç ve davranışları tetikler, ancak bu tepkiler tamamen anlaşılabilir. Suçlama ve utanç burada işe yaramaz; bunlar travmaya ve manipülasyona karşı anlaşılabilir tepkilerdir. Onu sosyal medyada engellemek ve teması durdurmak güçlü hamlelerdi. Numarasını engellemeyi reddetmek - belki de hayal ettiğiniz ideal versiyona dönüşeceği için - aynı zamanda tanıdık bir dürtüdür: zihin, sadece işler farklı olsaydı olabilecek kişinin bir fantezisini yaratır. İş, o fanteziyi açık gözlü gerçeklerle değiştirmektir: ihtiyacınız olan partner olmaya istekli değil. Eğer bir kişi sizinle birlikte olabiliyorsa - gerçekten ve sürekli olarak - olacaklardır. Aralıklı soğukluk ve ardından gelen ilgi, bağlı, karşılıklı bir ortaklıkla aynı şey değildir. Pratik adımlar bu örüntüyü aşmaya nasıl yardımcı olur? İşte deneyebileceğiniz birkaç somut, güçlü strateji. İlk olarak, belirli bir günlük yazma uygulaması benimseyin. Gerekirse günde iki kez kalbinizi ve zihninizi tekrarlayan duygulardan arındırmak için kullanın. Her şeyi kağıda dökün ve sonra sinir sisteminizin dinlenmesine izin vererek, bu duyguların gitmesini istemeyi kasıtlı olarak rica edin. İşlenmemiş duygular fizyolojik olarak yüklü kalır ve döngüye devam eder; onları kelimelere dönüştürmek bu yükü azaltır ve onları yaşayan fırtınalar yerine anılara dönüştürür. İkinci olarak, takıntı yükseldiğinde anında topraklama ve sinir sistemi araçları kullanın. Soğuğa maruz kalma, kasıtlı sıcak/soğuk kontrast, EMDR benzeri göz hareketleri (anı düşünürken gözlerinizle bir sonsuzluk sembolü çizmek) ve diğer somatik egzersizler gibi teknikler döngüyü kesintiye uğratabilir ve beyni tekrar temele getirebilir. Sürekli kayan bir zinciri düzeltmek gibi düşünün: onu tekrar rayına oturtmak için pratik araçlara ihtiyacınız var. Üçüncüsü, hayata neşe ve çeşitlilik katın. Takıntı, hayat daraldığında ve arzu nesnesi tek heyecan veya bağlantı kaynağı haline geldiğinde daha hızlı büyür. Dışarı çıkın, eğlenin, bekar bir insan olarak kendinizi hayatta hissetmenizi sağlayan deneyimler geliştirin - arkadaşlarla, kasıtlı olarak yalnız, yeni hobiler deneyerek. Hayatın kendisinden ne kadar zenginlik elde ederseniz, herhangi bir kişi mutluluğunuz için o kadar az umut tutabilir. Dördüncüsü, bu yaraları anlayan insanlardan oluşan bir destek ağı kurun: terapistler, akran grupları, iyileşme toplantıları veya başkalarının aynı günlük egzersizleri yaptığı üyelik toplulukları. Yalıtım eski örüntülerin iltihaplanmasına izin verir; güvenli, istikrarlı insanlarla bağlantı kurmak size alternatif bakım modelleri sunar. Son olarak, yanınızda kısa bir kırmızı bayrak listesi taşıyın. Yeni bir çekim alevlendiğinde, duraklayın, uzaklaşın ve listeyi okuyun. Sahip olduğunuz duygunun gerçek karşılıklı ilgi mi yoksa eski bir bağlanma örüntüsünün yeniden harekete geçmesi mi olduğunu test etmenin hızlı bir yoludur. Böyle bir kontrol listesi istiyorsanız, bir e-posta bırakarak doğrudan alabilirsiniz. Kısacası: bu örüntü, çocukluk ihmali ve istismarından kurtulan kişiler için yaygındır. Bu sizin hatanız değil, ancak değiştirilebilecek bir örüntüdür. Pratik, tekrarlanabilir araçlar - yazma, sinir sistemi teknikleri, kasıtlı eğlence ve güvenilir topluluk - kullanın ve sizi geri sevemeyen insanlara özlem döngüsünü zayıflatmaya başlayabilirsiniz. Düşündüğünüzden özgürlüğe daha yakınsınız. Şimdilik hoşça kalın; kendinize iyi bakın ve pratik yapmaya devam edin.